۲۸ اوت ۲۰۲۵- بر اساس مطالعه ‌ی جدید منتشر شده در مجله ی Endocrine، نیتازوکساناید التهاب و استرس اکسیداتیو را کاهش می ‌دهد، بدون اینکه تنظیم گلوکز خون را در دیابت نوع ۲ مختل کند.

هایپرگلایسمی (قند خون بالا) و اختلال در متابولیسم پروتئین ‌ها، چربی‌ ها و کربوهیدرات‌ ها از ویژگی ‌های بارز دیابت شیرین (DM) هستند؛ که یک بیماری‌ پیچیده و متابولیک است. با وجود پیشرفت ‌های درمانی در داروهای ضد دیابت، اکثر بیماران به کنترل ایده‌ آل قند خون دست نمی ‌یابند.

با استفاده از تطابق یک ‌بعدی پروفایل دارویی[1]، مشخص شد که نیتازوکساناید(NTZ) - دارویی ضد عفونی ‌کننده با طیف وسیع که علیه انواعی از باکتری ‌ها، ویروس‌ ها، کرم ‌ها و تک ‌یاخته ‌ها مؤثر است- یک آگونیست گیرنده ی گاما فعال شده توسط پرولیفراتیو پروکسی زوم(PPARγ)  می‌ باشد.

بر اساس شواهد پیش‌ بالینی، نیتازوکساناید (NTZ) ممکن است به عنوان یک آگونیست مؤثر PPAR-γ در دیابت نوع ۲عمل کند. بنابراین، دکتر ایمان غنیم و تیمش در مصر به بررسی تحمل ‌پذیری و اثرات اولیه NTZ به عنوان مکملی برای ترکیب فعلی متفورمین-ویلدگلپتین بر نشانگرهای التهابی و کنترل قند خون در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ پرداختند.

در گروه کنترل و گروه NTZ، ۸۸ بیمار (۴۴نفر در هر گروه) مورد بررسی قرار گرفتند. همه بیماران با ترکیب متفورمین و ویلدگلپتین درمان شدند. در گروه NTZ، روزانه دو بار ۵۰۰ میلی ‌گرم نیتازوکساناید به صورت خوراکی تجویز شد. کنترل قند خون، که با قند خون ناشتا و هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) اندازه‌ گیری شد، نتیجه اصلی مطالعه بود. انسولین ناشتا، اینترلوکین-۶ سرم (IL-6)، آسپروسین، مالون ‌دی ‌آلدئید (MDA)، و پروتئین تنظیم کننده ی کروماتینHMGB-1، از جمله نتایج ثانویه بودند. همه نتایج هم در ابتدای مطالعه و هم سه ماه بعد ارزیابی شدند.

مقایسه بین گروه ‌ها نشان داد که سطح نشانگرهای التهابی به طور قابل  توجهی در گروهNTZ  کاهش یافته است]HMGB-1:10.46 نانوگرم در میلی ‌لیتر (۶.۳۷–۱۴.۶۱) در مقابل ۲۲.۶۰نانوگرم در میلی‌لیتر (۲۰.۱۸–۲۷.۳۷) و IL-6:۲۳.۶۴نانوگرم در لیتر (۲۱.۰۰–۳۲.۷۱) در مقابل ۳۲.۵۲ نانوگرم در لیتر (۲۹.۶۳–۳۶.۱۳)، ۰.۰۰۱ P <برای هر دو[.
انسولین، آسپروسین، MDA، قند خون ناشتا و HbA1c تفاوت معناداری بین دو گروه نداشتند. پس از درمان با NTZ، سطحIL-6 (P =۰.۰۰۹)،HMGB-1 (۰.۰۰۱P <)، آسپروسین(P =۰.۰۰۲)، وMDA (۰.۰۰۱P <) به طور قابل توجهی کاهش یافت.

در مقابل، افزایش قابل توجهی در HMGB-1 وIL-6  در گروه کنترل دیده شد( ۰.۰۰۱P < برای هر دو). هیچ تغییر قابل توجهی در سایر نشانگرهای زیستی بین دو گروه مشاهده نشد. محققان در پایان نوشتند: به طور کلی، با وجود عدم بهبود در شاخص‌ های قند خون، نیتازوکساناید ممکن است التهاب و استرس اکسیداتیو را در دیابت نوع ۲ کاهش دهد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/nitazoxanide-reduces-oxidative-stress-and-inflammation-in-type-2-diabetes-without-affecting-glycemic-control-study-153954